Blog

Márquez obdarzył nas sagą o miłości i śmierci, utkał z językową maestrią epopeję o życiu, które nieuchronnie zmierza ku kresowi, ale jego aktorzy uciekają się do namiętnego kochania jako najmocniejszego i skutecznego leku przeciwko poczuciu pustki, samotności i smutku. Mistrzowskie operowanie oksymoronami, kontrastem, niebywałe wyczulenie autora na fałsz, pozory i absurd sprawia, że na każdej niemal stronie czytelnik znajdzie zdania mądre i bawiące do łez.  
Czytaj dalej

Zdjęcie z serwisu Pixabay autor skrywa się pod nickiem: ScottMcCartney

Szekspirowi przyznaje się tytuł dramaturga wszech czasów. Do dziś zdumiewa swoją przenikliwością w ukazywaniu zakamarków, tajników i odcieni psychiki postaci, różnorodności charakterów człowieka. Przedstawiał go jako istotę postępującą racjonalnie, ale też ulegającą potężnym namiętnościom, czasem wręcz nieprzewidywalnie zmienną, pełną tajemnic.  
Czytaj dalej

ZDJĘCIE AUTORA

Utwory „Opadły mgły, wstaje nowy dzień” oraz „Radość o poranku” wyrażają uczucia nadziei, uniesienia, nawet euforii związane z narodzinami nowego dnia. Autorzy posługują nieco innymi zabiegami kompozycyjnymi i stylistycznymi, ale szereg motywów ma podobne znaczenie i odgrywa zbliżoną rolę. Teksty są uniwersalne, ich przesłanie opiera się na powszechnym wśród ludzi pragnieniu szczęścia, uwolnienia od trosk, niepokoju, przykrości. 
Czytaj dalej

Autorem fotografii jest pan Burkhard Lüling z Pixabay

„Wybrańcy gwiazd” Herberta i „Radość pisania” Szymborskiej poświęcone są mającemu długą już historię zagadnieniu ponadczasowej wartości sztuki, jej funkcji pozaestetycznej. Tekst literacki jest dziełem pełniącym przede wszystkim właśnie funkcję estetyczną, powinien być piękny, zatrzymywać uwagę czytelnika na sobie samym, zaciekawiać, zachwycać rytmem, melodią frazy, urzekać oryginalnością poetyckich obrazów. Wielu twórców chciało widzieć w sztuce słowa drogę do poznania, do absolutu, wieczności. Podobne, choć odmienne względem siebie, ujęcie tego tematu zaproponowali nam wybitni współcześni poeci: Wisława Szymborska i Zbigniew Herbert.
Czytaj dalej

„Balladyna” to romantyczny dramat, w którym dominują sceny tragiczne, ale nie brak między nimi także komicznych. Problematyka historyczna sąsiaduje z partiami baśniowymi. Wszystko mniej lub więcej nasycone zostało liryzmem. Autor świetnie ukazał grę ludzkich uczuć, deprawującą siłę władzy, chorobliwe ambicje i moc ślepej miłości. Chrześcijaństwo dopełnione zostało ludowymi wierzeniami. Słowacki zostawił nam w „Balladynie” dramat życia rodzinnego oraz inkrustowaną fantastyką opowieść o kształtowaniu się władzy w początkach polskiego państwa. Szekspirowskie inspiracje, wpływ „Makbeta”, „Króla Leara”, „Snu nocy letniej” są dobrze widoczne, choć dzieło stanowi świetny przykład dążeń romantyków do eksperymentowania, poszukiwania oryginalnego języka sztuki i formy gatunkowej. 
Czytaj dalej

 ZDJĘCIE Z SERWISU PIXABAY

Należę do pokolenia, które miało z powodu komunistycznego ucisku, bolszewickiej dyktatury poczucie wspólnoty losów z Rosjanami. Jeśli carat i władze porewolucyjne nie cieszyły się w Polsce szacunkiem, to bracia Słowianie, liczne uciskane narody, plemiona zamieszkujące ZSRR zawsze zaciekawiały i budziły solidarny odruch współczucia. Duża część inteligencji rosyjskiej wspierała nas w docieraniu do wiedzy o zbrodniach popełnionych na Polakach. Wszystko to sprawia, że książka odsłaniająca choć część głębokich prawd o sąsiadach warta jest naszej uwagi. 
Czytaj dalej

POMNIK POMORDOWANYCH NA WOLI W TRAKCIE POWSTANIA WARSZAWSKIEGO 1944

Tekst niezwykły. Osobiste wyznanie – traktat filozoficzny – psalm – tren na śmierć człowieczeństwa – świadectwo prawdy.

Pierwsza teza interpretacyjna, jaka nasuwa się czytelnikowi, to: „Ocalony” jest wyznaniem młodego człowieka, który przetrwał wojnę, ale pozostawiła w nim ona bolesne pozostałości. Druga teza łatwa do zaproponowania, ale będąca już wynikiem głębszego wniknięcia w tekst wyglądałaby tak: Utwór Różewicza to wyznanie młodego człowieka, który przeżył wojnę w sensie biologicznym, ale duchowo czuje się martwy. W innym ujęciu teza mogłaby zabrzmieć: „Ocalony” jest pewnego rodzaju spowiedzią młodego mężczyzny, który uratował się z kataklizmu wojny, ale w świecie, do jakiego doprowadziło pięć lat jej trwania, żyć nie jest w stanie. 
Czytaj dalej

„Manhattan Transfer” wydaje mi się powieścią godną polecenia przede wszystkim ze względu na wartości poznawcze. Ukazała się w roku 1925, a podczas czytania ma się wrażenie, że autor wybiegł w swoim studium amerykańskiego społeczeństwa przynajmniej na kilka, kilkanaście lat naprzód. Dos Passos opisał życie wielu środowisk od początku stulecia do czasów po pierwszej wojnie światowej. Ukazał jednak zjawiska tworzące grunt pod załamanie na giełdzie w roku 1929 i wielki kryzys gospodarczy. Trzeba wspomnieć o nowatorstwie artystycznym dzieła. W narracji pojawia się nie tylko mowa pozornie zależna, ale i w wielu miejscach strumień świadomości. Fragmenty snów, marzeń, nieuporządkowanych wewnętrznych rozterek postaci przenikają do głównego nurtu opowieści. Trudno byłoby jednak odpowiedzieć na pytanie, kto jest tu głównym bohaterem, samo miasto, Manhattan, czy wypełniający je swoim życiem mieszkańcy. 
Czytaj dalej