Categories for Uncategorized

Autor ukazuje w utworze ulotność ludzkiego życia, jego chwilowość, a także nasze nieudolne próby jego reżyserowania, a czyni to kreując dobrze znaną wszystkim sytuację tworzenia pozowanej fotografii. Podmiot liryczny daje wskazówki osobie, której obraz chce uwiecznić, a są one dwuznaczne. Odnoszą się do robienia zdjęcia, ale także do prób zapanowania nad strumieniem egzystencji, spraw, wydarzeń, słów i dramatów.
Czytaj dalej

Utwór Herberta opiera się na podobnym pomyśle co jego „Tren Fortynbrasa” i na przykład „W Weronie” Cypriana Kamila Norwida. Autor przenosi się w wyobraźni do momentu w losach bohatera, o którym mity bądź literackie relacje milczą. Sędziwy Prometeusz dożywa spokojnie swoich dni, jak większość emerytów. Jego żona krząta się po kuchni, bohater pisze pamiętniki, a jedyną rozrywką jest kolacja z aptekarzem i proboszczem. Chciałoby się zakrzyknąć: O bogowie! Czyż mógł spotkać bohatera, tytana gorszy los niż banalna starość?
Czytaj dalej

Autorka w utworze podjęła temat stary jak świat, a na pewno prawie tak sędziwy jak sama literatura. Napisała o nieuchronności upływu czasu, o kruchości ludzkiego istnienia, które tę ma wszakże przewagę nad długowieczną trwałością innych bytów, że bogatsze jest od nich o świadomość, w tym także o zdolność widzenia własnego przemijania. Kryje się tu zatem i myśl Koheleta, i zaduma Pascala, ale Szymborska ujęła problem nietypowo, nieposępnie, lekko i z humorem. 
Czytaj dalej

Wydaje mi się, że powieść Daniela Defoe zawiera wciąż niewykorzystywany w szkole potencjał. Mówiąc delikatnie, w zestawach lektur, minimach programowych, czy jak to sobie jeszcze nazwiemy, znajduje się nadreprezentacja idealistów nad pragmatykami. Dotyczy to zwłaszcza literatury ojczystej. Wyjątek stanowi krótko Wokulski, ale i on dla Łęckiej pozbywa się sklepu, a zdradzony, załamuje się i rezygnuje z udziałów w dochodowej spółce. W tekstach rodzimych autorów nurtu ziemiańskiego przestawiony jest dobrobyt zaradnego i pracowitego gospodarza, ale zmysłu do handlu w nich jak na lekarstwo, przynajmniej nikt się z nim nie afiszuje.

Czytaj dalej

W „Panu Tadeuszu” najważniejszy jest bohater zbiorowy – szlachta polska na Litwie. Dlatego może nieco w cieniu pozostaje postać najciekawsza w tym towarzystwie, persona, której biografię i osobowość poznajemy najlepiej, czyli Jacek Soplica.

Ileż literackich kalek, typów i wzorców autor w niego wpisał? Ileż określeń jest tu na miejscu?
Czytaj dalej

Stanisław Grochowiak to poeta związany z okresem PRL-u. Niestety, ponieważ kto wie, jak rozwinąłby się jego talent w zupełnie innych warunkach. Debiutował pojedynczymi wierszami na początku lat pięćdziesiątych, ale pierwszy tomik wydał dopiero w roku 1956, kiedy skończyła się w sztuce i literaturze epoka socrealizmu. Twórcom pozwolono wreszcie na coś więcej niż tylko bezwolną pracę w służbie propagandy.
Czytaj dalej

Klasycyzm w literaturze

Trwały w kulturze nurt, a jednocześnie kanon estetyczny, którego przedstawiciele nawiązywali do antyku tak w treści, jak i w formie swoich utworów. Kluczowym pojęciem klasycyzmu jest harmonia, najważniejszą regułą – zasada decorum, czyli stosowności.
Czytaj dalej

„Wizyta starszej pani” Friedricha Dürrenmatta to dramat, który sam autor nazwał tragicznie kończąca się komedią. Ta przewrotność, zamiłowanie do paradoksu, absurdu i specyficzne poczucie humoru sprawiają, że czyta się ten tekst z dużą przyjemnością, a jest to historia o chciwości, hipokryzji, demoralizującej sile pieniądza i zemście po latach. 
Czytaj dalej

„Zemsta” Aleksandra hrabiego Fredry to dzieło pokazujące, jak los może zakpić z najpoważniejszych zamiarów, planów i ambicji. Podobnie do wielu wcześniejszych komedii, choćby Moliere’a, przedstawia konflikt między starymi i młodymi, a szczególnie: irytującą chęć tych pierwszych sprawowania bezwzględnej władzy nad drugimi.
Czytaj dalej

Mistrzowski tekst najmądrzej chyba ujmujący istotę fenomenu, jakim jest naród. Utwór składa się z trzech części. Pierwsze dwie dopełniają się, dzięki czemu całość kończy wspaniałe podsumowanie, synteza. Herbert pierwszą zwrotkę poświęca narodowej symbolice, elitom, gorącym patriotom. Strofa jest tak naprawdę jednym zdaniem. Nie tylko widoczne na pierwszy rzut oka anafory zapewniają jej formalną spójność, ale także paralelizm składniowy.
Czytaj dalej